توصيه مطلب
۰
 
راه بشار اسد؛ نگاه روسي به تحولات سوريه
گئورگ میرزایان
 


موج نارضایتی‌‌های مردمی کماکان به نقاط مختلف خاورمیانه گسترش می‌یابد. ولی اين موج تنها در جایی به انقلاب واقعی تبدیل می‌شود که نخبگان حاکم واکنش نادرستی از خود نشان می دهند. بعضی کارشناسان این کار را «اشتباه مهلک» می‌دانند. احمد داووداوغلو، وزیر امور خارجه ترکیه اظهار داشت: «رهبران دوراندیش و بصیر کشورهای منطقه‌ در رأس روند اصلاحات قرار گرفته و از آن ممانعت نمی‌كنند. ولی کسی که از این روند ممانعت کند، با مشکلاتي بیشتر از لیبی روبرو خواهد شد». بشار ‌اسد، ‌رئیس ‌جمهور ‌سوریه ‌اول ‌از ‌همه ‌این ‌نصیحت ‌وزیر ‌ترک ‌را ‌گوش ‌کرده ‌و ‌به ‌مورد ‌اجرا ‌گذاشت. ‌با ‌وجود ‌این ‌که ‌ناآرامی‌‌های ‌مردمی ‌در ‌این ‌کشور ‌رخ ‌می‌دهد، ‌رهبر ‌سوریه ‌از ‌همتایان ‌لیبیایی، ‌تونسی ‌و ‌مصری ‌خود ‌الگو ‌نگرفته ‌و ‌راهبرد ‌دیگری برای ‌آرام ‌کردن ‌مردم ‌طغیان ‌کرده ‌انتخاب ‌نموده است. اگر ‌راهبرد ‌او ‌موفقیت‌آمیز ‌باشد، ‌بشار ‌اسد ‌می‌تواند ‌نه ‌تنها ‌ثبات ‌سوریه ‌را ‌حفظ ‌کند، ‌بلکه ‌مقام ‌ریاست ‌جمهوری ‌را ‌در ‌اختیار ‌خود ‌باقی ‌بگذارد. ‌در ‌این ‌صورت ‌او ‌می‌تواند ‌به ‌راحتی ‌از ‌گارد ‌قدیم ‌پدرش ‌که ‌مانع ‌از ‌اجرای ‌سیاست ‌داخلی ‌و ‌خارجی ‌مستقل ‌وی ‌می‌شوند، ‌رها ‌گردد.
سوری‌ها ‌می‌گویند: ‌«حافظ ‌اسد ‌از ‌داخل ‌قبرش ‌به ‌حکومت ‌ادامه ‌می‌دهد». ‌ولی ‌آن‌ها ‌همیشه ‌تا ‌این ‌حد ‌بدبین ‌نبوده‌اند. ‌در ‌سال ‌2000 ‌که ‌یک ‌مرد ‌جوان ‌به ‌ظاهر ‌خوش‌برخورد ‌و ‌با ‌ملاحظه ‌مقام ‌ریاست ‌جمهوری ‌را ‌از ‌پدرش ‌به ‌ارث ‌برد، ‌مردم ‌از ‌او ‌انتظار ‌سیاست ‌جدید ‌و ‌اصلاحات ‌را ‌داشتند. ‌در ‌مرحله ‌اول ‌به ‌نظر ‌می‌آمد ‌که ‌بشار ‌این ‌امیدها ‌را ‌برآورده ‌می‌کند. ‌او ‌اجازه ‌داد ‌در ‌این ‌کشور ‌بحث ‌اجتماعی ‌درباره ‌مسایل ‌سیاست ‌داخلی ‌شروع ‌شود ‌و ‌صدها ‌نفر ‌زندانی ‌سیاسی ‌را ‌از ‌زندان‌‌ها ‌آزاد ‌کرد. ‌ولی ‌»بهار ‌دمشق» ‌کوتاه‌مدت ‌بود. ‌در ‌سال ‌2001 ‌همه ‌رهبران ‌مخالفان ‌به ‌پشت ‌میله‌های ‌زندان ‌بازگشتند ‌و ‌باشگاه‌های ‌بحث ‌و ‌مباحثه ‌تعطیل ‌گردیدند. گفته ‌می‌شود ‌که ‌رفقای ‌سابق ‌حافظ ‌اسد ‌که ‌نگران ‌مقام ‌خود ‌بودند، ‌بر این ‌امر ‌پافشاری ‌کردند.بشار ‌اسد ‌بعد ‌از ‌آن، ‌از ‌این ‌تلاش‌‌ها ‌دست ‌کشید ‌و ‌سوریه از آن زمان ‌مانند ‌سابق ‌در ‌شرایط ‌یک ‌رژیم ‌شدیداً ‌خودکامه به سر می‌برد. ‌در ‌این ‌کشور ‌حالت ‌فوق ‌العاده ‌اعمال ‌شده ‌است، ‌سرویس‌‌های ‌ویژه ‌دستشان ‌کاملاً ‌باز ‌است ‌و ‌آزادی ‌بیان ‌وجود ‌ندارد. ‌مردم ‌به ‌اینترنت ‌دسترسی ‌دارند ‌(این ‌یکی ‌از ‌معدود ‌دستاورد‌‌های ‌بهار ‌دمشق ‌است ‌که ‌از ‌بین ‌نرفته ‌است) ‌ولی ‌طبق ‌قانون، ‌صاحبان ‌و ‌اپراتورهای ‌کافی‌نت‌‌ها ‌باید ‌دفتر ‌الکترونیکی (لوگ) ‌همه ‌نوشته‌های ‌کاربران ‌در ‌فروم‌‌های ‌اینترنتی ‌را نگهداري ‌کنند. فضای ‌سیاسی ‌پاکسازی ‌شده ‌است، ‌به ‌گونه‌ای ‌که ‌تنها ‌حزب ‌سوسیالیست «بعث» ‌در ‌آن ‌فرمانروایی ‌می‌کند. ‌همه ‌نیروهای ‌سوریه ‌که ‌به ‌حزب ‌حاکم ‌ابراز ‌اطاعت ‌نکرده ‌و ‌به ‌خط ‌ساخت ‌سوسیالیسم ‌پایبند ‌نشده ‌باشند، ‌ممنوع ‌اعلام ‌شده‌اند. ‌و ‌این ‌در ‌حالی ‌است ‌که ‌حکومت ‌فعلی ‌از ‌نظر ‌قومی ‌برای ‌بخش ‌عمده ‌مردم ‌سوریه ‌بیگانه ‌است، ‌زیرا ‌75% ‌شهروندان ‌سوریه ‌اهل ‌تسنن ‌هستند، ‌در حالی ‌که ‌طبقه ‌حاکم ‌عمدتاً ‌از ‌علویان ‌تشکیل ‌شده ‌است.
اوضاع ‌اقتصادی ‌سوریه ‌هم ‌چنگی ‌به ‌دل ‌نمی ‌زند. ‌واحدهای ‌غیر ‌مؤثر ‌بخش ‌دولتی، ‌قسمت ‌اعظم ‌اقتصاد ‌کشور ‌را ‌تشکیل ‌می‌دهند. ‌میادین ‌نفتی ‌ته ‌می‌کشند، ‌حد ‌اقل ‌20% ‌مردم ‌بیکار ‌هستند. ‌می‌گویند ‌که ‌این ‌کشور ‌تنها ‌با ‌استفاده ‌از ‌امکانات ‌ترانزیتی ‌خود ‌امرار ‌معاش ‌می‌کند. با ‌عنایت ‌به ‌این ‌وضعیت ‌دشوار، ‌تصادفی ‌نیست ‌که ‌سوریه ‌یکی ‌از ‌قربانیان «‌تب ‌انقلابی» ‌خاورمیانه ‌شده ‌است. ‌ناآرامی‌ها، ‌اواخر ‌ماه ‌فوریه ‌شروع ‌شد ‌و ‌انفجار ‌اجتماعی ‌اوایل ‌ماه مارس ‌رخ ‌داد. ‌حوادث ‌در ‌شهر ‌درعا، ‌یعنی ‌بازداشت ‌چند ‌نوجوانی ‌که ‌روی ‌دیوارهای شهر ‌شعارهای ‌ضد ‌دولتی ‌می‌نوشتند، ‌باعث ‌تظاهرات ‌وسیع ‌مردم ‌شد ‌که ‌به ‌تدریج ‌شعار ‌لغو ‌حالت ‌فوق‌العاده ‌و ‌اجرای ‌اصلاحات ‌لیبرال ‌را ‌سر ‌دادند. ‌آن‌ها، ‌طبق ‌سنت ‌خاورمیانه، ‌ساختمان‌های ‌دولتی ‌محلی ‌را ‌به ‌آتش ‌کشیدند ‌که ‌یکی ‌از ‌آن‌ها ‌دفتر ‌حزب ‌بعث ‌بود. ‌به زودی ‌ناآرامی‌‌ها ‌به ‌شهرهای ‌دیگر ‌و ‌از ‌جمله ‌به ‌دمشق ‌گسترش ‌یافت. ‌
ولی ‌تصادفی ‌نیست ‌که ‌بشار ‌اسد ‌را ‌یکی ‌از ‌عاقل‌ترین ‌رهبران ‌خاورمیانه ‌محسوب ‌می‌کنند. رفتاری ‌که ‌او ‌انتخاب كرد، ‌به ‌او ‌اجاره ‌می‌دهد ‌نه ‌تنها ‌انقلاب ‌را ‌در ‌نطفه ‌خفه ‌کند، ‌بلکه ‌از ‌سرپرستی ‌سمج ‌و ‌خسته‌کننده ‌رفقای ‌پدر ‌مرحومش ‌آزاد ‌شود. بشار ‌اسد ‌قبل ‌از ‌همه ‌بایستی ‌زور ‌به ‌نمایش ‌بگذارد؛ ‌زیرا ‌شرقی‌ها ‌به ‌رهبران ‌ضعیف ‌رحم ‌نمی‌کنند. ‌تیپ ‌زبده ‌چهارم ‌تانکی ‌تحت ‌فرماندهی ‌ماهر ‌اسد ‌برادر ‌کوچکتر ‌بشار، ‌برای ‌سرکوب ‌قیام ‌کنندگان‌به ‌درعا ‌فرستاده ‌شد. ‌معترضین ‌شکست ‌خوردند ‌(مخالفان ‌از ‌کشته ‌شدن ‌صدها ‌نفر ‌خبر ‌می‌دهند). ‌بعد ‌از ‌آن ‌وقت ‌استفاده ‌از ‌»نقاب» ‌پدر ‌ملت ‌فرا ‌رسید. ‌بشار ‌اسد ‌بر ‌خلاف ‌قذافی، ‌قیام‌کنندگان ‌را ‌«موش‌های ‌صحرایی ‌و ‌سوسک‌ها» ‌و ‌خائنان ‌جیره‌خوار ‌غرب ‌ندانست؛ ‌ولو ‌اینکه ‌بی ‌پرده ‌غرب ‌و ‌بعضی ‌شبكه‌های ‌تلویزیون ‌ماهواره‌ای ‌را ‌به ‌تحریک ‌ناآرامی‌ها ‌متهم ‌نمود. بشار ‌اسد ‌اظهار ‌داشت: ‌«مردم ‌درعا ‌مقصر ‌ماوقع ‌نیستند. ‌متأسفانه ‌هر ‌جایي ‌که ‌احساسات ‌به ‌خیابان‌‌ها ‌می‌ریزد ‌و ‌گفتگو ‌خارج ‌از ‌نهادهای ‌موجود ‌صورت ‌می‌گیرد، ‌مردم ‌واکنش ‌تندی ‌از ‌خود ‌نشان ‌می‌دهند، ‌اشتباهات ‌آنی ‌مرتکب ‌می‌شوند ‌و ‌در ‌نتیجه ‌خون ‌ریخته ‌می‌شود». ‌رئیس ‌جمهور ‌سوریه ‌به ‌حقانیت ‌نسبی ‌خواست‌های ‌قیام‌کنندگان اذعان ‌کرده ‌و ‌از ‌خانواده‌های ‌کشته‌شدگان ‌عذرخواهی ‌کرد ‌و ‌حتی ‌استاندار ‌محلی ‌را ‌برکنار نمود. ‌طبیعی ‌است ‌که ‌شعارنویسان ‌جوان ‌آزاد ‌شدند.
بشار ‌اسد ‌همزمان ‌به ‌مردم ‌معترض ‌شهرهای ‌دیگر ‌سوریه ‌پیام ‌داد ‌و ‌به ‌آن‌ها ‌قول ‌آغاز ‌اصلاحات ‌بی‌درنگ ‌و ‌»بررسی ‌امکان» ‌لغو ‌حالت ‌فوق‌العاده ‌را ‌داد. ‌او ‌فوراً ‌به ‌اجرای ‌وعده‌های ‌خود ‌پرداخت: ‌اواخر ‌ماه ‌مارس، ‌کابینه ‌وزیران ‌که ‌از ‌سال ‌2003 ‌رتق ‌و ‌فتق ‌امور ‌کشور ‌را ‌در ‌دست ‌داشت، ‌استعفا ‌داد. ‌رئیس ‌جمهور ‌برای ‌برنامه ‌تنی ‌چند ‌از ‌استانداران ‌نیز ‌آماده ‌می‌شود. ‌وی ‌گفت: ‌«نظام ‌سیاسی ‌سوریه ‌به ‌خون ‌تازه‌ای ‌نیاز ‌دارد». ‌بدیهی ‌است ‌که ‌او ‌به ‌بهانه ‌تازه ‌كردن خون ‌دولت، ‌قبل ‌از ‌همه ‌از ‌گارد ‌حزبی ‌پدرش ‌آزاد ‌خواهد ‌شد. ‌به ‌عقیده ‌بشار ‌اسد، ‌مخالفان ‌و ‌رهبران ‌قبایل ‌می‌توانند ‌در ‌این ‌زمینه ‌یار ‌و ‌ياور ‌او ‌باشند. ‌رئیس ‌جمهور ‌از ‌شیوخ ‌و ‌مخالفان ‌برای ‌شرکت ‌در ‌مذاکرات ‌دعوت ‌كرد. ‌در ‌این ‌شرایط ‌هر ‌اقدام ‌گارد ‌قدیم ‌علیه ‌رئیس ‌جمهور ‌شکست ‌خواهد ‌خورد. ‌او ‌خود ‌را ‌به ‌عنوان ‌قربانی ‌توطئه ‌ضد ‌انقلابی ‌معرفی ‌کرده ‌و ‌ریاست ‌مقاومت ‌مردمی ‌را ‌بر ‌عهده ‌ ‌خواهد ‌گرفت. ‌مردم ‌هنوز ‌از ‌دست ‌بشار ‌خسته ‌نشده‌اند، ‌زیرا ‌او ‌فقط ‌11 ‌سال ‌پیش ‌به ‌قدرت ‌رسید ‌که ‌این ‌مدت ‌به ‌معیار ‌خاورمیانه ‌چندان ‌طولانی ‌نیست.
مخالفان ‌رادیکال ‌از ‌نشستن ‌دور ‌میز ‌مذاکرات ‌با ‌رئیس ‌جمهور ‌خودداری ‌می‌کنند. ‌ولی ‌آن‌ها ‌هم ‌احتمالاً ‌نمی ‌توانند ‌مردم ‌را ‌برای ‌جنگ ‌داخلی ‌برانگیزند. ‌پایگاه ‌اجتماعی ‌مخالفان ‌اسد ‌تحلیل ‌می ‌رود ‌و ‌او ‌موفق ‌می‌شود ‌روحیه ‌انقلابی ‌گروه‌های ‌کامل ‌معترضین ‌را ‌خاموش ‌کند. کردها، ‌اولین ‌هدف ‌»مغازله» ‌بشار ‌اسد ‌شدند. ‌وی ‌چند ‌نفر ‌از ‌برادران ‌قومی ‌آن‌ها ‌را ‌از ‌زندان‌های ‌سوریه ‌آزاد ‌کرده ‌و ‌فرماني ‌درباره ‌اعطای ‌تابعیت ‌سوریه ‌به ‌کردهای ‌مقیم ‌استان ‌شرقی ‌»خاسکه» ‌را ‌امضا ‌کرد ‌(آن‌ها ‌قبلاً ‌مهاجران ‌غیرقانونی ‌از ‌ترکیه ‌محسوب ‌می‌شدند). ‌بدین ‌وسیله، ‌گروه ‌جدید ‌جامعه ‌به ‌طرفداران ‌باوفای ‌اسد ‌تبدیل ‌شده‌اند: ‌کردها ‌می ‌فهمند ‌که ‌اگر ‌یک ‌رژیم ‌به ‌اقلیت ‌قومی ‌ضمانت‌هایی ‌بدهد، ‌این ‌ضمانت‌ها ‌با ‌سرنگونی ‌رژیم ‌از ‌بین ‌می‌رود؛ ‌به ‌ویژه اگر ‌رژیم ‌جدید ‌از ‌اقلیت ‌قومی ‌(سنی‌‌ها) ‌تشکیل ‌شود. ‌مسیحیان ‌نیز ‌نگران ‌این ‌تحولات ‌هستند، ‌زیرا ‌رژیم ‌علوی ‌اسد ‌برای ‌آن‌ها ‌حق ‌زندگی ‌تضمین ‌می‌کند. مخالفان ‌سوریه ‌نمی‌‌توانند ‌روی ‌کمک ‌فعال ‌خارجی ‌حساب ‌کنند. ‌گویا ‌آن‌ها ‌فقط ‌از ‌لبنان ‌اسلحه ‌دریافت ‌می‌کنند ‌(می ‌گویند ‌که ‌سعد ‌حریری ‌رهبر ‌سنی‌‌های ‌لبنان ‌اینطور ‌از ‌قتل ‌پدرش ‌رفیق ‌حریری ‌توسط ‌سرویس‌های ‌ویژه ‌سوریه ‌انتقام ‌می ‌گیرد). ‌اروپا ‌گرفتار مسأله ‌لیبی ‌است ‌و ‌فرصت ‌ندارد ‌به ‌دموکرات‌های ‌سوری ‌کمک ‌کند. ‌وعده‌های ‌بشار ‌اسد ‌مبنی ‌بر ‌آغاز ‌فوری ‌اصلاحات، ‌کاملاً ‌باب ‌طبع ‌رهبران ‌کشورهای ‌اروپایی ‌شده ‌است ‌و ‌آن‌ها ‌دست ‌از ‌سر ‌او ‌برداشتند. ‌ایالات ‌متحده ‌هم ‌به ‌قیام ‌کنندگان ‌سوریه ‌کمک ‌نمی‌کند. ‌باراک ‌اوباما ‌رئیس ‌جمهور ‌آمریکا ‌وارد ‌مرحله ‌ماقبل ‌انتخابات ‌شده ‌و ‌در ‌این ‌شرایط ‌به ‌ثبات ‌نسبی ‌در ‌خاورمیانه ‌احتیاج ‌دارد ‌که ‌از ‌این ‌نظر ‌بشار ‌اسد، ‌سیاستمدار ‌هوشمند، ‌برای ‌واشنگتن ‌رهبر ‌مناسبی ‌است.خالفان ‌نمی‌توانند ‌روی ‌حمایت ‌نیروهای ‌قدرتمند ‌خارج ‌نزدیک ‌حساب ‌کنند. ‌ترکیه، ‌ایران ‌و ‌اسراییل ‌نه ‌تنها ‌با ‌نیروهای ‌معترض ‌سوریه ‌همدردی ‌نمی‌کنند، ‌بلکه ‌حاضرند ‌به ‌بشار ‌اسد ‌کمک ‌کنند ‌که ‌در ‌کشور ‌خود ‌نظم ‌برقرار نمايد.
اگر ‌در ‌سوریه ‌جنگ ‌داخلی ‌شروع ‌شود ‌و ‌رژیم ‌حاکم ‌سقوط ‌کند، ‌منافع ‌ترکیه ‌خدشه‌دار ‌خواهد ‌شد. ‌آنکارا ‌در ‌شرایط ‌تضعیف ‌تدریجی ‌نفوذ ‌ایالات ‌متحده ‌در ‌خاورمیانه ‌سعی ‌می‌کند ‌موقعیت ‌برتر ‌منطقه‌اي ‌را ‌به ‌خود ‌برگرداند ‌که ‌نام ‌این ‌سیاست ‌»سیاست نوعثمانی‌گرایی» ‌است. ‌به ‌همین ‌علت، ‌به ‌ ‌ثبات ‌و ‌حل ‌مناقشاتی ‌که ‌بتواند ‌خروج ‌آمریکایی‌ها ‌از ‌منطقه ‌را ‌به ‌تعویق ‌بیاندازد، ‌احتیاج ‌دارد. ‌لغو ‌توافقات ‌قبلی ‌بین ‌سوریه ‌و ‌ترکیه ‌از ‌جمله ‌در‌باره ‌تحدید ‌حدود ‌بين ‌دو ‌کشور، ‌از ‌جمله ‌پیامدهای ‌بالقوه ‌سرنگونی ‌رژیم ‌دمشق ‌است. ‌مقامات ‌جدید ‌سوریه ‌به ‌منظور ‌مشروعیت ‌بخشیدن ‌به ‌قدرت ‌خود ‌می‌توانند ‌به ‌یاد ‌نظریه ‌»سوریه ‌بزرگ» ‌بیفتند ‌که ‌در ‌این ‌صورت ‌نظریه ‌ترکی ‌»به صفر رساندن مشکلات با همسایگان» ‌به ‌مخاطره ‌خواهد ‌افتاد. ‌مسأله ‌کردهای ‌سوریه ‌هم ‌مطرح ‌خواهد ‌شد، ‌زیرا ‌ممکن ‌است ‌آن‌ها ‌در ‌چارچوب ‌برقراری ‌دموکراسی ‌در ‌سوریه ‌براي ‌خود ‌خودمختاری ‌به ‌دست ‌آوردند ‌که ‌این ‌امر ‌بر ‌اذهان ‌جمعیت ‌کرد ‌ترکیه ‌اثر ‌خواهد ‌گذاشت. ‌ناآرامی‌‌ها ‌در ‌سوریه ‌که ‌بازار ‌فروش ‌کالاهای ‌تركی ‌محسوب ‌می‌شود، ‌بر ‌اقتصاد ‌ترکیه ‌اثر ‌منفی ‌خواهد ‌گذاشت. رژیم ‌بشار ‌اسد ‌در ‌معادلات ‌خارجی ‌ایران ‌نیز ‌جایگاه ‌مهمی ‌دارد. ‌‌سوریه ‌در ‌زمینه ‌مسأله ‌عراق ‌شریک ‌ایران ‌است. ‌برای ‌تهران ‌دشوار ‌خواهد ‌بود ‌که ‌بدون ‌ائتلاف ‌با ‌سوریه، ‌نفوذ ‌خود ‌را ‌در ‌خاورمیانه ‌اعمال ‌کند. از ‌نظر ‌اسرائیل، ‌رژیم ‌بشار ‌اسد ‌حتی ‌به ‌عنوان ‌متحد ‌ایران ‌و ‌حزب‌الله، ‌»کمترین ‌شر ‌ممکن» ‌است. ‌رهبر ‌فعلی ‌سوریه ‌شعارهای ‌ضد ‌اسرائیلی ‌سر ‌می‌دهد ‌و ‌با ‌ایران ‌همکاری ‌مي‌كند، ‌ولی ‌تل‌آویو ‌رفتار ‌او ‌را ‌می‌فهمد ‌و ‌می‌تواند ‌آینده ‌سیاست ‌او ‌را ‌پیش‌بینی ‌کند. ‌مقامات ‌رسمی ‌اسرائیل ‌در ‌مصاحبه ‌با ‌»اکسپرت» ‌اعلام ‌کردند ‌که ‌اسد ‌از ‌اینکه ‌جیره‌خوار ‌ایران ‌باشد ‌خسته ‌شده ‌و ‌به ‌انعقاد ‌پیمان ‌صلح ‌با ‌اسرائیل ‌رضایت ‌کلی ‌داده ‌است. طرفین ‌باید ‌وضع ‌حقوقي ‌ارتفاعات ‌جولان ‌را ‌هماهنگ ‌کنند ‌که ‌مذاکرات ‌در ‌این ‌مورد ‌در ‌دست ‌اجرا ‌است. ‌سرنگونی ‌رژیم ‌اسد ‌و ‌روی ‌کار ‌آمدن ‌رهبران ‌مردمی، ‌سوریه ‌را ‌دوباره ‌به ‌حریف ‌بی‌امان ‌اسرائیل ‌تبدیل ‌خواهد ‌کرد. در شرایطی که در ماه سپتامبر سال جاری در مصر انتخابات دموکراتیک برگزار خواهد شد و ممکن است سازمان «اخوان المسلمین» برنده شود، اسرائیل به برقراري ثبات در مرز خود با سوريه علاقه زیادی دارد.
نویسنده: گئورگ میرزایان، مجله «اکسپرت»
Share/Save/Bookmark
کد خبر: 16799