۳
توصيه مطلب
۱۲
 
هندوستان و آسیای مرکزی؛ نیاز به نگاهی فعالانه
 

هندوستان و آسیای مرکزی؛ نیاز به نگاهی فعالانه
 

ایراس؛ هند به صورت سنتی اهمیت خاصی را برای روابط با آسیای مرکزی قائل بوده است، اما این روابط با وجود داشتن ارتباط تاریخی و فرهنگی عظیم، به اندازه کافی رشد پیدا نکرده است. مشکل اصلی که هند با آن روبرو است، عدم وجود دسترسی مستقیم به آسیای مرکزی می باشد. در کنار این، همچنین بی ثباتی در افغانستان و رابطه پر از مشکل هند و پاکستان، هند را از سود بردن از روابط با آسیای مرکزی محروم کرده است. خط لوله ترکمنستان-افغانستان-پاکستان-هند (تاپی) اگر چه هنوز تا رسیدن به واقعیت راه زیادی دارد؛ اما با وجود گام های مثبتی مانند قراردادهای بین دولتی اگر به واقعیت بپیوندد، می تواند خیلی چیزها را عوض کند.

ایران راه دسترسی را به آسیای مرکزی در اختیار دارد و عامل مهمی در روابط هند و آسیای مرکزی است، البته متاسفانه روابط ایران و هند در دهه گذشته خیلی خوب پیش نرفته است و شک و ابهامات دو طرف را فرا گرفته اند. کریدور ترانزیت بین المللی شمال - جنوب که از درون ایران گذر می کند، هنوز خیلی توسعه نیافته و نیازمند سرمایه

هند پیشنهاد داده تا ۱۰۰ میلیون دلار در منطقه آزاد چابهار سرمایه گذاری کند. همچنین چینی ها نیز به چابهار علاقه مند شده اند و اعتباری ۶۰ میلیون یورویی را برای ارتقای بندر پیشنهاد داده اند. اهمیت چابهار در این است که به کشور قفل شده در خشکی افغانستان دسترسی سریعی دارد.
گذاری زیادی است. همچنین در ارزیابی حیاتی بودن بندر چابهار کند عمل شده است. هند نیازمند سرمایه گذاری در ایران است تا کریدور بین المللی و بندر چابهار را برای دسترسی کوتاه و سریع به دست آورد و این باید در راس اولویت های سیاست خارجی هند باشد.

هند پیشنهاد داده تا ۱۰۰ میلیون دلار در منطقه آزاد چابهار سرمایه گذاری کند. همچنین چینی ها نیز به چابهار علاقه مند شده اند و اعتباری ۶۰ میلیون یورویی را برای ارتقای بندر پیشنهاد داده اند. اهمیت چابهار در این است که به کشور قفل شده در خشکی افغانستان دسترسی سریعی دارد. هرچند خطوط جاده ای مستقیمی وجود دارد، اما پاکستان اجازه دسترسی هند به افغانستان را نمی دهد. لذا دسترسی جاده ای مستقیم از راه چابهار می تواند به مسیری مهم برای دسترسی به آسیای مرکزی و افغانستان تبدیل شود.

هند سیاستی را در پیش گرفته به نام "سیاست پیوند به آسیای مرکزی" که شامل مواردی همچون دیدارهای سطح بالا، همکاری استراتژیک، همکاری اقتصادی گسترده، شراکت در توسعه صنعت انرژی و منابع طبیعی است. این سیاست در سال ۲۰۱۲ اعلام شد و نیاز دارد که اجرای آن سرعت بخشیده شود که خود نیازمند تخصیص یافتن بودجه و منابع برای آن است. همچنین، باید زیرساخت های سازمانی برای اعمال این سیاست های کلی در اختیار باشد.

گفتنی است که موسسه بررسی و مطالعات دفاعی، در سال ۲۰۱۲ میزگردی را در زمینه "نزدیکی هند به آسیای مرکزی؛ بررسی جهت های آینده" برگزار کرد و برخی از پیشنهاداتی که از آن جلسه بیرون آمد، عبارت بودند از: آسان کردن شرایط دریافت روادید، ایجاد دانشگاه آسیای مرکزی، همکاری دسته جمعی با کشورهای منطقه، برپایی مرکز فرهنگی هند در بیشکک، سرمایه گذاری در کریدور شمال - جنوب، همکاری در بخش فناوری اطلاعات، قدرت بخشیدن به صنعت گردشگری، سرمایه گذاری در بخش کشاورزی، گسترش راه بازرگانی از طریق بزرگراه کاراکروم، تلاش برای پیدا کردن بازارهای ثانویه در بخش انرژی، پروژه های مشترک فناورانه، عضویت قطعی در پیمان شانگهای و پروژه های مشترک باستان شناسی.

هند باید دیدگاه خود را نسبت به آسیای مرکزی تغییر دهد و رویکرد فعال تری را در پیش گیرد. ما باید رویکرد کوتاه مدت و مقطعی را با دیدگاه بلند مدت و کلی نگر تغییر دهیم. بازرگانی هند و آسیای مرکزی حدود ۷۰۰ میلیون
هند باید دیدگاه خود را نسبت به آسیای مرکزی تغییر دهد و رویکرد فعال تری را در پیش گیرد. ما باید رویکرد کوتاه مدت و مقطعی را با دیدگاه بلند مدت و کلی نگر تغییر دهیم.
دلار است که نسبت به ۴۶ میلیارد دلار تراز بازرگانی آسیای مرکزی و چین، بسیار ناچیز است. بهبود این عدد نیازمند رویارویی در سطح کلی به جای گسترش روابط دوجانبه است. هند می تواند به فکر ایجاد یک مجمع هند-آسیای مرکزی باشد تا در برخورد با این منطقه دیدگاهی جامع داشته و با آنها گفتگوی نزدیک و مکرر داشته باشد و پروژه های مورد علاقه دو طرف را شناسایی کند. همچنین راه اندازی یک صندوق آسیای مرکزی با حدود ۲ میلیارد دلار پول برای تامین پروژه های مختلف نیز مطلوب خواهد بود. 

بهترین راه پیش رو، شناسایی چند پروژه و تکمیل آنها خواهد بود. چند پیشنهاد می تواند شامل موارد زیر باشد:

۱.چابهار در اولویت قرار گیرد. هند باید به سرعت نسبت به سرمایه گذاری ۱۰۰ میلیون دلاری در این بندر اقدام کند.

۲. هند باید با سرمایه گذاری در زیر ساخت های ایران، کریدور شمال جنوب را فعال تر و مفیدتر کند.

۳. هند باید تلاش بیشتری برای عضویت در پیمان همکاری شانگهای کند.

۴. ادامه دادن نکات مطرح شده در سیاست ارتباط با آسیای مرکزی به همراه منابع مالی کافی و سازوکارهای اعمالی سیاست ها بسیار مهم است.

۵. تقویت گفتگوهای دفاعی و امنیتی با کشورهای آسیای مرکزی نیز باید در دستور کار باشد.

۶.هند تا به حال با کشورهای آسیای مرکزی به صورت تک تک برخورد داشته است. هند نباید مسیرهای روسی و چینی را در اجلاس شانگهای دنبال کند و باید خود نوآوری به خرج دهد.

۷.تحصیلات و مسائل بهداشتی پزشکی می توانند ابزار خوبی برای نشان دادن قدرت نرم هند باشند. البته این نیازمند تقویت زیر ساخت ها در خانه است تا افرادی که از آسیای مرکزی به هند می آیند احساس راحتی کنند.

۸. گفتگوهایی میان اتاق های فکر هند و آسیای مرکزی باید برپا شود.


نویسنده: آرویند گوپتا    
 
مترجم: سیروس عامریان، عضو شورای نویسندگان ایراس؛



انتهای متن/

Share/Save/Bookmark
مرجع : موسسه بررسی و مطالعات دفاعی-هند
کد خبر: 32903
قربانی قوژدی
۱۳۹۲-۱۰-۱۷ ۱۹:۵۴:۵۶
بسیار عالی بود (2092)
 
mehdi
۱۳۹۲-۱۰-۱۷ ۲۰:۰۲:۲۲
kheili ali bood (2094)
 
هادي عامري
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۲-۱۰-۱۷ ۲۱:۵۷:۱۲
مابقي كشورها بيش از خود ما به ظرفيتهاي ترانزيتي كشور ما در راستاي منافع خود مطلع هستند تا خود ما. (2096)